دلم گرفت، با تو خوشه زمونه

کاشکی بگی یه حرفِ عاشقونه

دلم گرفتی، تو شدی بهونه

آیینه ام خالی از آسمونه

تو مهربونترینی ای نازنین

کی میتونه قدر تو رو بدونه

دلم برات پر میکشه دوباره

مثل پرستویی که بی قراره

آسمون ِ سینۀ من تاریکه

تو چشم تو یه باغ پر ستاره

دوسِت دارم چون که تو مهربونی

جز تو برام نمونده هم زبونی

یه عالمه حرفه که دارم بگم

امّا اگه کنار من بمونی

خوابو از چشام بگیر مثل همیشه
بگو عمر عاشقی تموم نمیشه
منو با خودت ببر هر جا دلت خواست
دیگه چیزی نمی خوام این آخریشه این آخریشه

تو شریک دردمی تو این زمونه
تو زمونه ای که عشق رنگ خزونه
پرم از حس غریبی که می دونم
مثل بغضه شایدم بدتر از اونه

توی خلوتم ، تو بهترین صدایی
برای نفس کشیدنم هوایی
تورو می شناسه دلم، غریبه نیستی
ساده تر بگم یه حس آشنایی
تو یه تعریف زلالی مثل دریا
فرصتی برای کشف یک معما
تورو می خونم و باور می کنم من
صادقانه با منی همیشه هر جا همیشه هر جا
تو همون راز نگفتی تو سینه
منم اون که با تو دیوونه ترینه
همه جا هر جا که هستی هر جا باشی
چشمای منتظرم تورو می بینه تورو می بینه

به سادگی یک ترانه می ماند 

سادگی نگاهش را می گویم

به تاریکی شبهای بارانی می ماند

سیاهی چشمانش را می گویم

به لطافت گلها می ماند

گرمی دستانش را می گویم

به آواز قناری می ماند

ترنم صدایش را می گویم

برای شبهای بی ستاره روشناییست

فانوس چشمانش را می گویم

فقط من شناختم او را

همان عزیز ِ تنها را می گویم